Bu yazı, zihninin her boşluğu doldurmaya çalışmaktan yorulan herkese… Ve kendime. Bazı şeyler anlaşılmaz.  Ve bu aslında bir sorun değildir.  Ama biz öyle öğrenmedik. Belki de kabul etmek istemedik. Bir şey oluyorsa, nedeni olmalı.  Bir şey hissediyorsak, açıklaması olmalı.  Bir şey bitiyorsa, mutlaka anlamlandırılmalı.  Zihin boşluk sevmez. Hemen doldurmak ister.  “Niye böyle oldu?”  “Nerede hata yaptım?”  “Başka türlü olabilir miydi?”  Sorular uzar… Cevaplar ise bazı durumlarda asla...

Bazen dışarıda hiçbir şey yoktur.Ama içeride… kalabalık vardır. Sanki biri sürekli konuşuyordur: “Bunu neden söyledin?” “Ya yanlış anlaşıldıysa?” “Daha iyisini yapmalıydın.” Ve garip olan şu: Bu ses çoğu zaman sana aitmiş gibi gelir. Ama aslında… sana ait değildir. Bu ses, yıllar içinde biriken izlerin yankısıdır. Çocukken “daha dikkatli ol” dendi.Bir yerde “ayıp” dediler.Bir yerde “böyle davranılmaz.” Zihin bunları unutmaz.Sadece şekil değiştirir. Ve bir gün, sen hiçbir şey yapmıyorken bile...

Hepimize çocukken masallar anlatıldı: “Bir şeyi çok istersen olur.” Büyüklere kitaplar yazıldı: “Hayallerinin peşinden koş!” Senin durumun nedir bilmiyorum ama benim çok istediğim şeyler vardı… ve olmadı. Evet, bazen hayaller gerçek olur; ama bazen de olmaz. Hatta bazen öyle bir "olmaz" ki, insan bir süre kimseyle konuşmak dahi istemez. Ayağımız bir taşa takılır; bazen küçük bir taş, bazen de hayat boyu unutamayacağın bir kaya... Hayaller, gökyüzünde süzülen renkli ve parlak balonlar...